* بسم ربّ العارفین *

این روزها و ساعت ها همان قدر که کبوتر دل در مدینه پر می کشد و به دنبال مزار گم شده بانوی بی نشان می گردد، به همان اندازه به خاطر غربت و مظلومیت مولا امیرالمؤمنین"ع" اندوه و غم بر دل را می آزارد. همان علی که.....
من علیـّـــم که خـدا قبله نما ساخت مرا     جز خـدا و نـبی و فــاطمه نشناخت مرا
من که یکباره در از قــلعه خیـــبر کندم        داغ زهرای نبی از نفــــس انداخت مرا

آن زمان که رنج های زمانه و نامردمی ها دل خدایی علی را به درد آورده بود و آدم نمایان روزگار، به جبران زحمات و رنج های پیامبرشان، با تازیانه و مسمار آتشین در، دل زهرای اطهر را تسلی دادند و روی یاس نبی را نیلی رنگ کردند و ...... شاید حرف دل او این بود:
نه تنها مرگ پیــغمبر مرا کشت               نه سیلی نه فشــار در مـرا کشت
به جان محسن شش ماهه سوگند          غــم مظـلومی حـــیدر مرا کشت

از آن پس علی دیگر همدمی نداشت جز دل تاریک چاه و تاریکی نخلستان ها که محرم اشک ها و اسرار او بودند.
مگر علی می توانست یک دریا غم دل خود را با کودکان زهرا بازگوید؟ مگر کودکان زهرا می توانستند آتش دریای دل علی را خاموش کنند؟ مگر دختری شش ساله می توانست دردهای دل پدر را تسکین بخشد؟؟؟؟؟
**********************
دل غریب من از گردش زمانه گرفت         به یـاد غربت زهـــــرا شبی بهانــه گرفــت
شبــانه بغض گلوگیـر من کــنار بــقیع        شکسـت و دیده ز دل اشک دانه دانه گرفت
کنـار پنجــره ها دیـــدگان پر اشــکــم         نشان مرقـد پنـــهان و بی نــــشانــه گرفت
**********************